Kainisan at Stress

Tae na.

Kung nasa condo lang ako na nasa mataas na palapag, malamang sumigaw na ako nang sobrang lakas.

Kaninang hapon lang, ang saya-saya ko dahil sa naganap na interview sa SM City Bacoor. Parang kumain at nakipagkwentuhan na kami sa mga artistang gumaganap sa telebisyon at pelikula. Yun nga lang, sila ang mga artista ng sining, ng aming mundo na gagalawan matapos ang 3 o 4 pang taon.

Masaya na sana ang natitira pang oras ng araw na ito. Pero dahil sa kapatid kong pagkatamad-tamad, naiinis na tuloy ako. Mayroon pa riyang mga squatter na galit sa amin, namamato ng bubong ng bahay. Nandiyan pa rin ang mga tambay na mahilig umupo sa harapan ng bahay namin. Ampucha talaga ng mga walang pinag-aralan. Bwiset.

Sana makalipat na kami ng tirahan na malayo sa mga pesteng tao na ito.

Henyo

Ano sa tingin ninyo? :D

I Need You

I don’t need a lot of things
I can get by with nothing
Of all the blessings life can bring
I’ve always needed something
But I’ve got all I want
When it comes to loving You
You’re my only reason
You’re my only truth

I need You like water
Like breath, like rain
I need You like mercy
From heaven’s gate
There’s a freedom in Your arms
That carries me through
I need You

You’re the hope that moves me
To courage again
You’re the Love that rescues me
When the cold winds, rage
And it’s so amazing
’cause that’s just how You are
And I can’t turn back now
’cause You’ve brought me too far

I need You like water
Like breath, like rain
I need You like mercy
From heaven’s gate
There’s a freedom in Your arms
That carries me through
I need You
Oh yes I do

I need You like water
Like breath, like rain
I need You like mercy
From heaven’s gate
There’s a freedom in Your arms
That carries me through
I need You
Oh yes I do
I need You
I need You

I love you, Eanstershine! <3

Tayong Dalawa

Kumakalabog ang dibdib ko. Napakalalim talaga ng boses ni Taniyama Kisho. At nakakalungkot.

Two of us.

Ano ba ito? Wala na naman akong balak kunin ang kantang ito pero dahil sa pagbabasa ng dream novel, napa-download tuloy ako. Kasi ang hilig magpaniwala sa suhestiyon ng nagsulat. @__@ Dapat kinikilig ako dahil tungkol ang kantang ito sa reunion ng dalawang nag-iibigan. Ang muling pagbabalik ni Len mula sa Vienna kung saan siya nagpaka-dalubhasa sa pagtugtog ng biyulin. Ang muling pagtibok ng puso ni Kaho at ang pagbabalik ng memorya nila ng nakaraang tatlong taon. Walang sinumpaang paghihintay sa isa't isa ngunit patuloy na itinaas nila ang lebel ng pagiging virtuoso ng biyulin na iniisip ang isa't isa. Mahal pa rin nila ang isa't isa. Nalayo ng ilang libong kilometro sa loob ng tatlong taon. Ngunit maraming nagbago sa kanilang paligid. Na lalong nakakapagpagulo ng isipan nila.

Ang totoo niyan, hindi pa tapos ang kwento. Pitong kabanata pa lamang siya at nabibitin ako. :P

Amf magulo ang wika ko. Ha ha.

si Len :D ampugeh nu? XD

Haaay. Nakasakit na naman ako ng damdamin. Hindi ako makatulog. Hindi kami nagka-usap ngayong araw. Hindi ako mapakali. Umaga na. Waa. Hindi siya sumasagot. Bumibigat ang pakiramdam ko. Paulit-ulit ang kantang nabanggit sa itaas. Parang sasabog ang dibdib ko.

AAAAHHHHH! Ang mga simpleng pangungusap sa kwento. Lahat sila'y nakakapagpaalala sa minamahal ko. Ang mga pangyayaring cute pero may sipa. Mapapangiti ka na lang kung mababasa mo. O kung medyo ayaw mo ng ganoon, mangingilo ka sa kakesohan.

Siya lang naman talaga ang mahal na mahal na mahal na mahal na mahal ko. Oo, ikaw. Nagtatampo ka, ano? Sori. Patawad. Pasensya na. Sa 'yo lang naman naikot ang isipan ko buong araw. Ikaw nga rin ang pinag-uusapan namin. Talaga. Kasi gustung-gusto na kitang makita.

Sabi ni Len, gusto niya ang kalangitan. Walang hangganan, walang limitasyon, walang katapusan. At kung malayo man siya, iyon ang tanging koneksyong pisikal niya kay Kaho. Kung tumingin man si Kaho sa kalangitan, maaasahan niyang nakatingin din si Len sa mga bagay na nakikita niya sa itaas.

Two of us
In the voices of the sky
Tell our wishes to the stars
I'll make sure on that day
This heart will still beat for you...

Pasensya na. Ito lang ang naintindihan ko sa ikalawang koro. At hindi pa 'yan ang kabuuan. Hindi na yata ako marunong umintindi ng wikang Hapon. :c

Susubukan kong matulog. :|

4:13 na. :o

Kababawan

Sabi ni Rin, ang evil ko raw. Ha ha.

Kung iisipin ko, masama na nga yun. >D

Demonyitang Yunisee.

Pero di ba dapat suporta ako lagi?

Walang kwenta na naman ako nito. =__=

Kaso ba itech ng 焼きもち (やきもち)?

Amf 焼きもち sa isang ゲーム?

Ang babaw yata nun ha? 8D

Meet Sergius the Peacock

Spontaneous, assertive, solitary, shy, proud.

Totoo ba? Ano sa tingin ninyo?

Hingang Malalim

Crybaby talaga ako. Wala lang, yung mga di ko nasasabi, iniiyak ko na lang.

Mabuti na lang hindi pa ako naiiyak kapag nandiyan siya. Baka tuluan ko pa siya ng sipon-sipon. Kadiri. Ha ha. Mababasa pa ang damit niya sa mga luha ko. Pero teka, wala naman akong dapat iiyak kapag nandiyan siya sa tabi ko. Walang dahilan dahil masayang-masaya ako kapag kasama ko siya. Wala na akong hihilingin pa.

Noong gabing iyon, dahil wala akong magawa para sa kanya, umiyak na lang ako. Nasaktan na rin ako dahil sa nararamdaman niya ng mga oras na iyon. Alam kong masakit ang pakiramdam sa unang pagbagsak. Naranasan ko na rin kasi yun eh. Ang totoo nyan, di ako marunong magpagaan ng loob ng taong naguguluhan ang isip sa pangyayari. Walang kwentang Yunisee. Matapos ang ilang sandali, nahalata na niya ang pag-iyak ko. Napag-alala ko pa tuloy siya. Walang kwentang Yunisee talaga.

Wala akong magawang matino, ano? Ha ha.

Naroon na siya sa kanyang pamilya ngayon. Sana'y makapagpahinga siya nang maayos dahil pagkatapos ng isang linggo, sabak na naman sa pag-aaral. Sana gumaling na rin siya sa sakit niya. At sana di siya masyado pagalitan. @__@ Good boy naman siya eh. Di tulad kong isang demonyita.

Ang sarap pakinggan ng boses niya nang paulit-ulit. Tadtad pa ako sa mga halik niya. :D

Argh

Tinanong ako ni Kuya Armand noon kung nakakaapekto ba sa pagsusulat ko sa mga blog ko ang pag-ibig. Hindi ko na rin kasi regular na nasusulatan ang mga iyon.

Tinawanan ko siya. Di kasi ako sigurado. Ang totoo niyan, mas madalas na tinatamad lang ako. Pagod na pag-uwi. Matutulog na lamang o kakain. At siyempre, gumawa ng plates.

Sa aking muling pagmumuni-muni, may katotohanan na rin ang sinabi niya. Nakikipag-usap ako kay Daddy Ean sa YM voice chat. Kapag nabisita naman siya dito sa bahay, lahat ng atensyon ko ay nasa kanya. Mayroon din naman akong mga bagay na itinatago ko lang dito sa puso ko. Mga pribadong bagay na hindi ko gustong malaman ng lahat (piling tao lamang LOL).

Kanina, kausap ko si Venz. Sabi ko sa kanya, di ko alam kung paano ko nagustuhan si Daddy ko, na baka may potion siyang pinainom sa akin (ha ha!). Heto na lang ang sinabi niya tungkol sa isang litrato namin noon sa bodega habang naglalaro ng PS2 : "They never knew."

Napapakanta ako ngayon sa kanta ni Ric Segreto. Ito ang unang kantang nagustuhan ko doon sa CD na ibinigay niya noong kaarawan niya. Haay.

Binabago nito ang pananaw mo... kapag narito ka sa aking tabi... (o, anong kanta ito? ha ha)

Wala. Nanggugulo lang ako ng isipan ninyo. Matagal na rin kasi akong hindi nagsusulat dito.

Pero ang laman talaga ng isip ko ay siya. Bakit ko ba siya hinahanap-hanap palagi, samantalang noon naman, ayos lang sa akin na nakakapag-usap kami sa text messages? Bakit ko ba gustong marinig na lang lagi ang boses niya, kurutin ang mga pisngi niya at guluhin ang buhok niya? Ano bang nginangalngal ko dito (nang tahimik; haha how contradictory)? Amf bakit ba ako balat-sibuyas?

Hindi nakakatulong ang High School Musical 2 sa pakiramdam na ito.

Kuryente: Isang Dedikasyon

Sa aking pagkabagabag, iniiwan mo ang iyong gawain at dumarating ka. Sa mga madilim kong pakikipagsapalaran sa mundo, inaakap mo ako't pinagagaan ang loob. Sa kalungkutang dinaranas sa buhay, ginagawa mo ang lahat upang ako'y mapatawa at mapawi ang kabigatan ng kalooban.

Pagbangon ko sa umaga, ayoko pang dumilat agad dahil sa mga sarado kong mata, nakikita ko ang nakangiti mong mukha. Ngunit napagtatanto kong nariyan ka naman, na maaari kitang makita, mapuntahan kung saan man.

Nanginginig ang mga tuhod ko sa boses mong malambing. Di ko mawari kung bakit ganito ako kapag tinatawag mo ang pangalan ko. Natural lang naman iyon, at lagi ko namang naririnig ang boses mo noon. Kay laki ngang pagbabago ang naganap, ano?

Milyon-milyong boltahe ng kuryente ang dumaraan sa aking katawan kapag naaalala kita. Hindi naman ako humahawak ng live wire o socket nang basa ang kamay. Ang bilugin mong mga mata na nakatitig sa akin, ang maginhawa't mabango mong yakap at ang malambot mong mga pisngi. Hindi ko sila malimutan. Lalong-lalo na ang oras na pinagsamahan natin. Mahirap nang alisin sa isipan ko iyon.

Kung iisipin ko, napakalaki na ng impluwensya mo sa buhay ko. Tinatanggap kita nang buo sa buhay ko. Ingatan mo na lang sana ang puso kong kasinlakas ng isang plorerang porselana.

Maraming salamat sa lahat ng ginagawa mo para sa akin, sa pagtulong sa aking mga akda, sa pakikinig sa aking mga kwento, sa lahat-lahat. Nasaan kaya ako ngayon kung wala ka?

Gusto kong malaman kung paano mo ako napaibig. Pero di na mahalaga iyon. Ang pinakamahalaga ay...

... minamahal kita. At patuloy kitang mamahalin hanggang di na kaya ng mga salitang ito na ipakita sa iyo ang nararamdaman ng puso ko, na iparamdam sa iyo ang pag-ibig mula sa kaibuturan ng aking pagkatao.

Mahal na mahal kita, daddy ko!

Walang Katuturan, Walang Patutunguhan (Parang Yaoi Lang ha ha)

Tatlong Sabado na siyang bumibisita sa bahay nang sunod-sunod. Gusto na niya yata tumira dito eh! Ha ha. Joke lang! Pero sa totoo lang, natutuwa ako. Ang sipag-sipag niyang pumunta dito kahit napakalayo. Sino ba sa tamang pag-iisip ang gustong magbiyahe nang matagal sa mga kalyeng madalas pa' y napakabigat ng trapiko (mahal pa ang pamasahe)? Tinutulungan pa niya ako sa paggawa ng plates ko. Ang laki ng utang ko sa kanya, sobra. Salamat, salamat. :)

Umuulan nang malakas ngayon. Bakit ako nagta-type dito at di gumagawa ng Figure Drawing plate? Di ko pa pala tapos ang photo collage. @__@ Ang totoo, hindi ko alam. O__o; Maganda ang mood ng mga kanta ng Sugarfree habang naulan para sa akin. Ha ha.

Mayroon akong seiyuu fixation. Tapos sinabi ko dati na maganda ang boses niya. Nakakatakot ha ha... pero iba-iba naman ang preferences ng tao, di ba? (Hindi ko naaalala si Seki Tomokazu sa boses niya, hindeeee~!)

Hindi ko namamalayan, naka-embed na pala siya sa pang-araw-araw na buhay ko. Noong nasa school pub pa ako, ni hindi ko nga siya kilala eh (dahil parang out of this world ang dating niya para sa akin). Ha ha. Di kami nagpapansinan, di kami nagku-kwentuhan. Hanggang hello-hi lang. Ano nga naman ang mapapala ng dating Archi student sa isang ECE student? (Parang user ang dating ko dito ha? XD;;;)

Ngayon, araw-araw na kaming nakakapag-usap. Talk about devotion. Ha ha.

Sa sobrang dalas niya dito, inaanticipate na ng mga magulang ko ang pagbisita niya linggo-linggo. Kanina habang naglalakad kami papuntang simbahan, tinanong nila kung babalik ba raw siya sa susunod na Sabado. Ha ha.

Mga Kamay

Mababa ang grado ko ngayon sa pag-render ng mga kamay. Masyadong madilim ang lapis na ginamit ko (8B). Dapat pala, hanggang 5B lang. Yung cross hatching din ng kamay gamit ang black ink, di ko masyadong nagustuhan ang grado roon. Di bale, sa susunod, mas maganda na at mas mataas.

Nakakangalay sa kamay ang mag-pose habang iginuguhit ng isa ang naka-pose na kamay. Di mo pwedeng igalaw nang igalaw dahil mababago ang anggulo pati ang pagtalbog ng ilaw sa surface. Napakaraming kailangang isipin sa pag-shade: ang light tone, mid tone at ang dark tone. Pati pa pala ang anino.

Madalas ding namamawis ang kamay ko kapag gumuguhit ako. Yuck. Pero ganoon talaga sila eh. Di ko na mababago iyon. Akala ko, kapag may hawak din akong kamay, mamamasa rin siya. Hindi pala.

Pangalawang beses kong makipaghawak-kamay ng ganoon (ang totoo, masuwerte ang loko dahil dalawang kamay ang nahawakan niya sa isang gabi ha ha). Nakikipaghawak-kamay lang ako kung nasa simbahan at kakanta ng Lord's Prayer. Mas madalas na babae pa ang kahawak-kamay ko. Mabibilang sa mga kamay ko na lalaki ang katabi ko at makikipaghawak-kamay habang magdadasal noon.

Malambot daw ang mga kamay ko. Matagal ko nang alam iyon he he. Di naman kasi gaanong mabigat ang trabaho ko sa bahay eh. Pinakamabigat na siguro ang paglalaba ko ng gamit ko. :P

Masarap ang pakiramdam ng mainit na kamay kapag malamig. Hindi ko ikinakaila iyon. Wala kang jacket o kung ano mang pambalot sa katawan pero may nakalagay naman sa kamay mo na pwedeng pumawi ng lamig na nararamdaman mo.

Nag-iisip pa rin ako. Ang tagal, di ba? Sinabi ko kay Kuya Venz na kailangan mo nang gumawa ng paraan kaysa mag-isip nang mag-isip. Ano ba iyan, di ko sinusunod ang mga advice ko sa iba. O__o; Hindi rin tumutulong ang pakikinig ko sa kanta ni Brad Kane. @__@

Kadiri. Ang drama ko. Ha ha.

Di pala ako lasing.

Tres R

Parang may mini-reunion ang Setonians sa bus kanina habang pauwi ako. May tatlo akong batch mates na nandoon at katabi ko ang dalawa sa kanila (yung isa may nobya hehe si Rey Gorospe). Katabi ko sa kaliwa si Ryan Jusay at nasa kanan ko naman si Ronald Calpo. Dahil may iPod na pinakikinggan si Ryan, minarapat ko nang di siya guluhin masyado at ituon ang pansin sa pinag-uusapan namin ni Ronald.

Pilosopiya ang kurso ni Ronald (nanggaling sa pagiging CoE). Sa opinyon ko, astig na kurso yun. Ha ha. Malalim mag-isip. At madalas nakakagulo ng pag-iisip. Todo kwentuhan kami. Ang pamemera ng school ko sa aming pamilya, ang mga karanasang maganda at di gaanong maganda, mga miyembro ng pamilya, mga kaibigan, atbp. Napunta bigla sa isang babae ang usapan (ang nakaraan nga naman he he). Pagkatapos nama'y naging tungkol sa pag-ibig (omg ito ang naging usapan hanggang makarating kami ng RFC; sa Fernando's pala ang babaan niya). Opo, narinig ninyo. Maraming gumugulo sa isipan ko kung kaya't naisipan kong magtanong-tanong na rin ng kaunti sa aking kaibigan pilosopo. Marami rin siyang nasabi na kakaibang mga teorya at istilo ng pag-iisip na nagtulak sa utak kong gumalaw at maghanap ng sagot sa mga salitang binitiwan niya. Basta. Ang lalim! Natuwa ako na kaya kong sumabay! He he he. :D

Medyo English-an kami dahil napaka-fluent niya sa wikang iyon (masarap ding makipagtalo gamit ang wikang Ingles :D). At isa sa mga pinakanatatandaan ko ay ang pagmamahal sa isang tao.

Minamahal mo ba ang taong iyon dahil sa mga qualities na meron siya? (matalino, mabait, malambing, etc.)

O minamahal mo siya dahil siya ay... siya? (ang sagwa sa Tagalog ha ha; Do you love the person for who he/she is?)

May drawbacks pareho eh. Doon sa unang question, paano kung makakita ka ng isa pang taong may qualities na meron ang mahal mo? Ibig bang sabihin, pwedeng mahal mo na rin siya? Parang bente pesos. Pwede mong palitan ng dalawang sampung pisong barya. Ganoon ba yun? Sa ikalawa naman, minamahal mo ang taong iyon sa kadahilanang siya ay siya. Paano kung magbago siya? Hindi mo na siya mahal?

Amfufuners. Di kaya logical fallacies ito?

Wala lang. Ginugulo ko lang ang isipan ninyo. He he.

Isa pa pala. Is love an emotion? If emotions are fleeting, can love also be?

Nyahaha. Halatang wala akong naisagot. May sagot ba kayo (kung may nagbabasa nito)?

Lalo yatang nadagdagan ang kaguluhan sa isip ko. @__@

P.S. Hindi lang ako ang nakaisip na kamukha ni Otoo-chan si Aizen Sousuke noong nasa Soul Society Arc pa ang Bleach. *apir to Ronald* :D

Lahat pala ng kasabay ko, sa letrang R nagsisimula ang pangalan! Ryan, Rey, Ronald. He he.

Kailan ako hahatsing?

Habang bumibili ng ice cream for the third time si Akuh (Korina) kanina, natahimik ako. Malakas ang ihip ng hangin at makulimlim. Una, iniisip ko ang mga plate na uunahin ko pag-uwi ko sa bahay. Pangalawa, naisip kong bibili ako ng ice cream kinabukasan na lang (kailangan kong magtipid he he). At pangatlo, parang nananaginip ako.

*kisap-mata*

*kisap-mata*

*kisap-mata*

Gising ako. Hindi iyon panaginip. Tahimik pa rin ako. Kinuha na ni Akuh ang ice cream niya. Hinihintay na lang niya ang sukli na magiging pamasahe niya sa LRT-MRT ride niya.

*kisap-mata*

Hindi ko alam kung bakit di ako makapaniwala.

*kisap-mata*

*kisap-mata*

*kisap-mata*

Wala nga akong tutuli sa tenga. Naririnig ko nang malinaw ang awit. Ang koro. Sinabi ni Akuh, gusto niya ang kantang iyon. Naririnig din pala niya iyon.

Amfufuners. (galing ito kay Grazie, by the way ha ha)

Magdadalawang buwan na matapos kong hilinging marinig ang kantang iyon. Marinig mula sa isang publikong lugar at hindi sa iPod ko.

Naging malabo yata ang paghiling ko sa Kanya. Dahil hindi malinaw kung ano na ang dapat kong gagawin matapos marinig iyon. Ang dream harana song. AAAAAAAAAHHHHH!

Punung-puno na ng anghang ang buhay ko. Huwag Ninyo akong pahirapan sa pag-iisip, Lord!

Ikaw Pa

eunice: otoo-chama is so mature :)
Otoo-chama: really?
Otoo-chama: :))
Otoo-chama: di yan
Otoo-chama: kailangan lang balanced palagi kapag nagdedecide
Otoo-chama: emotionally and logically
Otoo-chama: :P
eunice: words of wisdom
eunice: salamat :D

- isang parte ng pinag-usapan namin (kahit in demand na naman siya ng mga kalaro niya sa RO, DotA, etc. o baka sa mga kaklase niya)

Di kaya dahil hindi pa ako nahaharap sa problema na nadaanan na niya? Pero tingin ko, common sense lang ang sinasabi niya eh. Saka di ko rin daw kailangang magbigay kung tumatanggap ako. Hindi tama ang ganoon. Unfair.

Kaya Yunisee, magpakatotoo ka lang! Ha ha. Mayroon kang utak at puso. Pagbalansehin mo.

Two-timer ako?

Kapag nag-two timing ka, siguradong kaaway mo ako. - Otoo-chama

(Bakit parang threat ang dating ito?)

Opo, sinabi 'yan ng pseudo-daddy ko kagabi (habang kumakain ng malaking NY's Finest pizza ng Yellow Cab sa bahay nila XD) noong kinokonsulta ko siya tungkol sa mga umiikot sa isipan ko. Si Otoo-chama ay ang pinakamapagkakatiwalaan kong kaibigan na lalaki (rimmed glasses nga pala niya ang suot ko). Hindi ko alam kung saan ako pupulutin kung wala siya. Palagi niya akong pinag-iisip... at mas madalas tinutukso tungkol sa mga problema ko (O: That's what I do best. XD). Kahit tahimik lang ako, nalalaman niya yata ang bagyo sa isipan ko eh. Mabuti nang hindi Psychology ang kinuha mo kasi tutuksuhin mo lang ang mga kliyente mo. Ha ha.

Naiintindihan ko naman ang sinabi niya sa itaas. Sino bang may gustong maging no. 2? Masakit 'yun, parang ginagamit ka lang bilang isang basahan. Alam nyo naman siguro ang pakiramdam ng ginagamit ng iba, hindi ba?

Sabi ko sa kanya, wala akong alam sa dapat kong gawin. Hindi ako desidido. Takot akong mag-desisyon. @__@ Sumagot siya, merong wrong decision. Meron ding not-so-wrong decision. Ngayon, ako na lang ang dapat sumagot sa mga tanong kong umaapaw na sa dami. O di ba, ang gulo ko? Ha ha.

Sayang, tubig lang iniinom namin habang nag-uusap. Mas masaya kaya kung may beer at pulutan sa kanila noong panahon iyon? XD

PS
Sa taong umamin (ulit) kagabi, umamin ka mga 3 weeks ago habang nakahiga ka sa sahig at groggy na. Kaya hindi mo natatandaan. Ha ha.

Tanong at Sagot

Natigilan ako kanina nang banggitin ni Ma'am Jing (sa klase ng Teolohiya 1) ang isang berso mula sa Bibliya.

"Kayo'y mga taong humihingi ng mga simbolo. Ngunit hindi nagbibigay ang Ama ng mga simbolo sapagkat iyan ang nagpapatunay na hindi kayo naniniwala."

Bakit ngayon ko lang naalala iyan? *head desk* Paano ko ngayon malalaman ang sagot Niya sa tinatanong ko sa Kanya?

Tatlo lamang ang sagot ng Diyos. Oo. Hindi. Maghintay ka pa. Siyempre, maganda kung oo ang isasagot Niya sa iyo. Masaklap naman kapag hindi. Kung wala pa Siyang ginagawa, ipinapabatid Niya na maghintay ka pa dahil hindi pa napapanahon ang hinihingi mo.

Hindi pala ako isang mabuting anak kung hindi ako naniniwala sa Kanya ng lubusan. Kaso, medyo mahirap ang tinatanong ko sa Kanya eh. Wala pa ring pagbabago. Kung isang dula ito, wala pa ang cue ko sa pagpasok sa isang eksena at sabihin ang mga linya ko. Hindi naman ako marunong mag-ad lib. Asa pa ako. Masisira lang ang daloy ng istorya ng buhay ko.

Sa ngayon, sagot Niya: maghintay pa.

Ang hirap talaga kapag gutom ka na. Ang tagal maluto ng ulam. Kailangan talagang hintayin. @__@

Unos

Unos
ni Eunice Pauline U. Cambay

Malamig ang iyong mga kamay.
Hindi ko mawari ang dahilan
ng katahimikang nakapaligid,
sa mga sumisibol na bulaklak,
nahuhulog na butil ng tubig
sa mga dahong kay berde
at sa tumatakbong puso
nagpapatuloy sa rebolusyon
walang katapusan,
walang kapaguran;
Tumutulo ang mga luha
kasabay ng panginginig mo
parang malakas na lindol
nakapagpapabagabag;
Ang pagsara at pagbukas
ng iyong mga biluging mata
iniipit sa pagitan ang sisi,
pagkabigo, kirot at takot.
Sinasabing ang may sala
ay ikaw at ikaw lamang;
Diyan kita inibig,
sa mga matang malalim
puno ng pagmamahal
mga matang nagbabadya ng bagyo
ngunit ‘sing-payapa
ng malawak na kalangitan;
Muli kang tumayo
sinuyo ang ihip ng hangin
ipinikit ang mga mata
sa paghinga nang malalim.
Hinaplos ko ang iyong pisngi
ngayo’y nababalutan na
ng makapal na takip:
kalungkutan at poot,
di sadyang kalupitan,
kapabayaan;
Mahigpit kitang niyakap.
Ngayo’y makinig kang mabuti,
tanggalin sa isipan at puso
galit sa iyong sarili
kalimutan ang ikli ng buhay.
Pagbulong ng hangin iyong pakinggan,
naroon lamang ako, pangako.
Isang huling halik
na parang saksak sa dibdib.
Natagpuan ko na rin ang lugar ko
sa pagbigkas ng iyong pangalan.

Naisulat noong ika-9 ng Hunyo, 2:49 ng umaga. :D

Revised na matapos i-critique ni Kuya Enrique sa MO (na ikinasaya ko naman haha). Sana mukha nang maayos. @__@

Hindi ako makapaniwala na nakakapagsulat ako ng tula sa wikang Tagalog.

Impatience Kicking/ Pep

Naiinis ako. Hindi siya nakikinig sa akin.

Yunisee, hintay lang. Darating din 'yan.

Hindi dapat minamadali ang mga bagay na ganyan.

Palaging may plano 'yan. Huwag mong pagdudahan.

Iwasan ang init ng ulo. Di bale, malapit na ang tag-ulan.

Galingan mo sa pinapangarap mo! Enjoy ka naman kanina di ba?

Ingatan ang iyong mga kamay. Diyan nakasalalay ang kinabukasan mo.

Hintay lang. Darating din 'yun.

Wala Yata sa Tamang Pag-iisip

Kapag may nobyo o nobya na ang kaibigan mo, kadalasan, binibigay na niya ang oras niya sa taong minamahal niya at naiiwan ka na lang diyan sa isang tabi. Sino nga naman ang hindi magpaparamdam ng kanyang pagmamahal sa nobyo o nobya niya, eh sa laki at lawak ng mundong ito, sinuwerte ka na mahanap mo ang kapares mo at minamahal ka rin niya.

Noong nagkabalikan sila ng dati niyang nobya, lumayo ako kay AJ (di tunay na pangalan). Malapit ang loob ko kay AJ, para na kaming kambal-tuko noon kahit minsan-minsan, nag-aaway kami at di nagpapansinan ng ilang linggo. Lumayo ako, kasi naiisip ng mga tao sa paligid na mas bagay sila sa isa't isa. At hindi siya nababagay sa isang tulad ko. Mas mabuti na rin ang ganoon. Kasi may kakaibang kirot sa loob eh (OMG so mushy). Malungkot ang buhay kapag wala siya eh. Nakakainis ang mga panahong iyon. Kahit magsubsob man ako sa pag-aaral, wala ring nagagawa. Kasi nakikita ko rin siya palagi, sa harapan ko siya nakaupo. *facepalm* Pero nakipag-break yung babae sa kanya pagkatapos ng ilang linggo sa di alam na kadahilanan. @__@ (Bakit may ibang lalaking matagal mag-move on? Ang lakas ng tama ko sa lokong yun.)

Noong isang taon naman, ang pinakamalapit kong kaibigan ay nagka-nobyo, for the first time! (Naunahan ako ha ha.) At ako ang huling nakaalam. @__@ Siyempre, lovey-dovey sila dahil sa wakas, natutunan na niyang mahalin ang taong mahal siya. Pinili niya ang taong mahal siya kaysa sa taong mahal niya. Ang gulo ko di ba? Ha ha. Ako naman ang nag-iisa, walang kaalam-alam ngayon sa buhay niya. Abala siya sa OJT, sa theses, sa kung anu-anong presentations, at siyempre, sa love of her life. Hindi ako nagtatampo o nagtatanim ng sama ng loob sa kanya. Masaya ako para sa kanya hangga't masaya siya sa piling niya.

Ano nga ba ang sense ng entry na ito?

Wala lang. Nag-kuwento lang ako. Ha ha.

Sa totoo lang, hindi ko alam kung magiging tulad ako ng kaibigan ko kung sakali. Pero ito ang sisiguraduhin ko, hindi lang iikot ang mundo ko sa taong mamahalin ko. :D

Anim na Tao

Bakit ang bitter kong tao (teka, bitter ba ang tawag dun? immature siguro haha)? Argh. Nakalimutan na nila yata ako. Birthday greeting. Wala. Belated greeting. Wala rin. Mini-reunion. Wala rin.

Fine, mababaw na kung mababaw. Ayaw nyo na ba sa akin? Hindi nyo na ba ako itinuturing na kaibigan? Kinalimutan nyo na ba ako? Hindi nyo na rin ako pinapansin sa YM. Bakit yung hindi talaga kasama sa barkada, nakasama?

Ayokong maiwanan. :c

Amf. Itutulog ko na nga lang ito.

Kung kailan ako nakapag-desisyon na di na umalis sa ED at nagkaroon na ako ng ideya sa isang DN na pwedeng maipasa sa Lunes. Gah.